kort

Ik maak ook wel eens dingen buiten het technische vlak. Zoals bijvoorbeeld deze marmelade van kumquat, mandarijn, en appel:

De kumquats zaten in het biologische groente- en fruitpakket van Kievit. (De mandarijnen en appel overigens ook.)

Kumquat is een klein citrusvruchtje dat je eet je met schil en al. De schil is zoet, het vruchtvlees wat zuurder. De smaak is uiteraard citrus-achtig fris, maar warmer en zoeter dan citroen, meer neigend naar sinaasappel of mandarijn maar daarmee niet goed vergelijkbaar. Anders dan ander citrusfruit. Basicly: je moet het proeven.

Om los op te eten vind ik ze vrij sterk. Wel lekker, maar ik eet er dan maar een paar. En we hadden er “veel”, dus maakte ik er marmelade van:

200 gram kumquats (In plakjes, met schil, zonder pitten), 1 geschilde appel (in kleine blokjes, zonder klokhuis), 2 mandarijnen (Geschild, partjes in kleine blokjes, zonder pitten). Scheut water om het goed te kunnen opkoken. Wegen wat het in totaal weegt (Ongeveer 500 gram in mijn geval) en geleisuiker volgens aanwijzingen op de verpakking toevoegen in de hoeveelheid die bij dat gewicht aan fruit hoort (ongeveer 200 gram “geleisuiker speciaal”). Enkele minuten (5?) koken tot het fruit een beetje zacht begint te worden. Heet in schone glazen potjes gieten, deksel er op, omkeren, en af laten koelen, spiek bij een jam-recept hoe dat werkt. In theorie is het dan een jaar houdbaar, in de praktijk was het eerste (kleinste) potje binnen 2 weken leeggegeten.

De marmelade is sterk citrusachtig (maar niet tè), heeft niet het “bittertje” dat sinaasappel marmelade heeft (ook lekker), en ik vind de combinatie met mandarijn en appel zeer geslaagd.

Maar ik ben uiteraard bevooroordeeld, want ik heb het zelf gemaakt, en alleen al daardoor is het veel lekkerder dan kant-en-klare jams 🙂

Ik vind dat je, ook als man, het recht hebt om jongleerballen te haken. 

(Op daartoe gepaste lokaties en tijdstippen, bijvoorbeeld achter je eigen voordeur om 19:31, of in de stoptrein naar Vlissingen. Niet tijdens een tentamen, vergadering, huwelijksvoltrekking, waterpolo-wedstrijd, of op andere ongeschikte momenten. Uiteraard moet het haken van een jongleerbal ook niet als plicht worden opgevat.)

Ik heb de jongleerballen gevuld met kersenpitten, ze wegen ongeveer 20 tot 30 gram. Dit is erg licht, om prettig mee te jongleren zou ik eigenlijk iets zwaarders willen. (De RGB jongleerballen zijn zwaarder)

De grootste rode jongleerbal is gevuld met metalen pannenspons (De grove, niet de fijne). Dat is al iets zwaarder, en stiller als de bal valt.

Het haakpatroon heb ik van een andere hobby-site, die zodanig vol reclame staat dat ik niet link. “How to crochet a ball” in eender welke zoekmachine zou moeten werken, substitueer pitten voor kussenvulling en haak wellicht een ronde meer of minder om de goede maat te krijgen.

Andere pro-tip: Bij mij zitten ze soms binnenstebuiten en zijn ze deels ei-vormig geworden. Probeer dat te voorkomen.

En uiteraard een tip voor het jongleren zelf: Gewoon niet laten vallen 😛
(Voor nuttiger jongleertips, bekijk de filmpjes van Taylor Glenn, en Matt en Tom, die ik in mijn vorige blogpost link)

Post thumbnail

Toen ik Aart vertelde over die ereader waar ik eerder over schreef bleek hij nog een ED060SC7 schermpje te hebben liggen, met daarbij een “inkterface” printje. Het inkterface printje bevat o.a. de voeding voor het e-ink schermpje, en de juiste connector om het op het schermpje aan te sluiten.

Inkterface

De voeding voor dit soort e-paper schermpjes is ietwat ingewikkeld, omdat ze +15 V, -15 V, +22 V en -20 V nodig hebben, naast de 3,3 V voeding voor de logica en een “contrast” spanning die van scherm tot scherm varieert maar vaak ergens tussen de -1 V en -2 V ligt.

Met de voeding in handen, en de juiste connector, moet er een microcontroller aan te hangen zijn. En met de heldere informatie en software van essentialscrap/eink moet er toch beeld op te krijgen zijn? Zeker als ik er b.v. een STM32 tegenaan gooi.

Dat viel ietwat tegen. Ik ben zo eigenwijs geweest het werkend te willen krijgen zonder de uGFX library (die essentialscrap gebruikt), en ook nog op andere hardware dan waar het voor bedoeld is. Grote kans dat ik daar ergens een vauwdtje heb gemaakt.

Ik wilde een snelle proof-of-concept, dus zodoende ben ik na wat zoeken uitgeweken naar de software van Zephray (github), omdat dit zonder uGFX kan werken en toch tekst en afbeeldingen kan tonen. Ik heb de agendafunctie etc. overgeslagen en alleen het deel van Zephray’s project gebruikt dat het scherm aanstuurt. Hiermee had ik al snel beeld. Na ervoor te zorgen dat het in- en uitschakelen van de voeding goed werkte (voedingen moeten op volgorde worden ingeschakeld) zelfs een stuk beter beeld. Maar wel in spiegelbeeld…

Eerste min-of-meer succes om beeld op het schermpje te krijgen

Beter beeld na op correcte volgorde inschakelen van de voedingen

Zephray’s software is echter bedoeld voor een ED060SC4 scherm. De ED060SC7 is anders dan de -sc4, en daardoor staat de tekst in spiegelbeeld. Na de X en Y as om te wisselen (in epd.c, rondom regel 602) staat de tekst wel goed:

Beeld!

Doordat de STM32F103C8T6 die ik gebruik te weinig RAM heeft om het hele scherm te bufferen stuur ik slechts een deel van het scherm aan. (De software van Zephray is bedoeld voor een STM32F207VET6, die is wat vetter qua ram). Maar de niet-aangestuurde rechter 2/3 is net zo wit als de achtergrond van de wel aangestuurde linker 1/3, dus dat valt niet zo op…

Essentialscrap heeft een slimme manier slechts een deel van het scherm te bufferen. Zephray heeft een slimme manier om grijstinten te tonen, waarvoor het nodig is om het hele scherm te bufferen. Voor deze snelle proof of concept heb ik niet geprobeerd beide slimmigheden te combineren, maar gewoon slechts een deel van het scherm gebufferd en slechts dat deel aangestuurd.

Nu weet ik dus dat dit scherm niet defect is, en dat ik de aansturing ervan voor elkaar kan krijgen. Dat bied weer mogelijkheden voor verder geknutsel met e-ink, bijvoorbeeld ook met het ED060XH3 of ED060XG1 scherm uit de ereader(s) waar dit mee begon.