spelen met taal

Omdat ik van een groot aandeel* van mijn doelgroep te horen kreeg dat men het niet helemaal begreep omdat het zo anders is dan waar ik normaal over blog**: de bessenregenwestern is een taalgrapje dat ik in mijn notities tegenkwam. Het is ooit begonnen als uitdaging een verhaal te schrijven met slechts 1 klinker (en medeklinkers naar smaak). Met enkel de ‘e’ lukte dat vrij aardig, met andere klinkers is het veel lastiger. Probeer zelf maar ‘s een éénklinkerverhaal te schrijven.

Het is zelfs een “verbeterde bessenregenwestern” omdat er feedback in verwerkt is van mede-taalspelers: het gele theezeefje (en meer) komt mogelijk iemand bekend voor die een geel theezeefje kwijt was in de tijd dat ik het schreef, en o.a. de edelherten en eenden waren een suggestie van mijn moeder die ook erg van spelen met taal hield. Zo zitten er dus stiekem best persoonlijke herinneringen aan die luchtige taal-lolligheid.

*) Dat gaat snel bij een kleine groep.
**) Dit heet bewust niet (meer) “Lucas’ electronica blog”, ik wil het ook wel eens over wat anders hebben.

Scene een:
Een held test de herberg: de held besteld bessenjenever, een beetje thee, en enkele peren, en heeft verder geen wensen. Men geeft slechts de jenever, de thee werd vergeten en de held kreeg eveneens geen peren. De jenever heeft geen bessen. Scherpe jenever, merkt te held. De held weent. Men pest de held en zendt hem weg. Een geel theezeefje verdween eveneens.
Scene twee:
Het hek kleppert. Een herder wed met de held: geen bessen. Ze verwedden zeven spelden en twee zeven, echter geen geld. “Geen bessen”, denkt de held, “echt wel!”. En pets! de eerste bes. Het regent bessen! Heel veel bessen! Gele bessen! De weg: één berg bessen, zeer vreemd. Men plet de bessen: bessengel. Veel te veel bessen. Men vecht: Een enge bessenhel.
Een scene verder (De derde scene):
Wespen! Veel! Help! verdelg ze! Men bevecht de wespen met een tweede theezeefje, tevergeefs. Men verkreeg geen enkel effect. De bessen regenen neer, eender men geen steek deed. Men delegeert, en belt een wespenverdelger. De wespenverdelger heet Kees. Kees bleek enkel Engels te spreken. Men neemt enkele weken lessen Engels. Ene Bert geeft deze lessen. Enkele weken verder belt men de tweede keer Kees.

Kees, de wespenverdelger, betreedt de scene. Kees bevecht de wespen met een speer, enkele neven helpen. Kees en neven verdelgen de wespen en redden met verve de held, de herder, Bert en de herberg. Egels, beren, een edelhert en eenden eten de resterende bessen, welke tegen een berk werden geveegd (Ze belemmerden het verkeer). (Lekkere bessen, menen de eenden). De regeerders vereren de wespenverdelger en geven hem een heel breed stenen beeld. (Ze zetten het echter verkeerd neer en breken het een beetje, hetgeen wel meteen hersteld werd, echter met enkele tenen teveel, te weten elf per been)

Een sterrenhemel verscheen met de tekst:
Deze western kent geen teer, pek, en veren. Wel een vreemde held welke gered werd en zelf geen mensen redde.

The End. (Wel een beetje gek)