kort

Waar bij Casper en Hobbes alles mogelijk is met kartonnen dozen, door er op te schrijven wat het is, maakte ik er een sjoelteller mee. Of eigenlijk, met 1 van de schipholdisplays (Displays, afkomstig van de luchtverkeersleiding, die zijn afgedankt en bij de MakerSpace terechtkwamen).

Voor dit type display heb ik een Arduino bibliotheek gemaakt zodat het makkelijk aan te sturen is: TCC 7003 display assembly arduino bibliotheek.

De teller werkt met reflectiesensors boven de poortjes waar de stenen onderdoor schuiven. Eventuele mis-tellingen kunnen gecorrigeerd worden met de knoppen bovenop. Ook kan de telling gereset worden voor de volgende speler/ronde (Er wordt niet per speler een score bijgehouden).

Sjoelen blijkt een wikipediapagina in het Koreaans te hebben. Ik kan die pagina niet lezen, maar wel de foto’s zien. Afgaande op die foto’s lijkt in Korea competitief gesjoeld te worden met elektronische telling. Dat vond ik een leuke ontdekking.

afbeelding van Koreaanse sjoelbak, afkomstig van https://ko.wikipedia.org/wiki/슐런#/media/파일:전자슐런_경기용.jpg
Afbeelding van https://ko.wikipedia.org/wiki/슐런#/media/파일:전자슐런_경기용.jpg

Enige tijd geleden (nov. 2021, als ik in de metadata van de foto spiek) heb ik een tulpje gelast, in een spontane samenwerking met Millie, bekend van de leuke recycledieren.

Ik moet het nog een keertje verven, dus ik heb het niet in de tuin laten staan, maar zet het wel op mijn blog. Ik voel me namelijk eigenlijk helemaal niet zo thuis in de metaalbewerking: de herrie van een haakse slijper is mijn ding niet, zelfs niet met hele goeie oordoppen. Dus voor wie me kent is het misschien wel grappig om te zien dat ik het voor een keer toch wel leuk vond juist wat met metaalbewerking te doen.

Ik vind dergelijke metaal-kunst wel wat hebben. Zo’n tulpje is voor mij als “niet-metaaltovenaar” nog haalbaar (Met wat hulp), maar ingewikkelde sculpturen kan ik alleen naar kijken. Met bewondering, dat wel.

Voor wie wil kijken of m’n lasjes een beetje ergens op lijken nog de onderstaande foto’s. Waarbij ik wel eerlijk moet toegeven dat ik eerder, bij andere gelegenheden, ook al wat pogingen tot lassen had ondernomen. Ik heb eerder MIG gelast bij een goede vriend thuis en bij de Makerspace, en in de ‘space ook 1x TIG mogen proberen.

Van die 2 vond ik TIG meer lijken op solderen zoals electronica gesoldeerd wordt, omdat je verhit en dan draad toevoegt. Dat ‘voelt voor mij natuurlijker’ dan MIG waarbij de draad door het lasapparaat automatisch wordt aangevoerd en je dus niet voelt hoeveel en wanneer.

Ik zal me niet aan klimreken of onderzeeërs wagen, maar dit tulpje zal niet spontaan uit elkaar vallen. (Een echte tulp komt wel het jaar daarna weer op, dus wint het daarmee alsnog, maar dat vertel ik er gewoon niet bij)

Bij de zon-aangedreven schemerlamp was het een probleem dat het in de donkere dagen van het jaar niet lang genoeg licht is om de batterij op te laden: Het lampje gebruikt zo’ n 165 mAh per etmaal en de zonnecel geeft gedurende dat ene uurtje zon van een winterdag slechts 40 mA af. Dus waar met wat mazzel 40 mAh wordt bijgeladen wordt 170 mAh gebruikt. En bijgevolg zijn na een ruime week de batterijen leeg en verwissel ik ze voor vers geladen batterijen.

Dat vraagt dus om een groter en fatsoenlijker zonnepaneeltje.

Waar het oorspronkelijke paneeltje vooral uit tussenruimte tussen de (polykristalijne) cellen bestaat, bestaat het nieuwe paneeltje vooruit uit (monokristalijne) zonnecellen met nauwelijk tussenruimte. Het verschil is op de foto’s goed te zien.

Het nieuwe paneeltje geeft 2 V / 200 mA. Om de batterijen van het solar schemerlampje te laden staan 2 paneeltjes in serie.

Het volgende ‘probleem’ wordt dat op zonnige dagen de 200mA op de grens zit van de BAT85 diode. Maar ik denk dat de volle 200 mA zelden gehaald zal worden. Na te meten op een zonnige zomerdag. En als het wel flink laad ‘s zomers, kan ik alsnog wekelijks lege en volle batterijen omruilen, maar dan in de andere richting. Mijn schemerlamp heeft dan een zomerbaantje als batterijlader.