Toen ik dit las vroeg ik me af of met zo’n 1-bit ADC verstaanbare spraak te verzenden zou zijn met zo’n goedkope 433Mhz module. En dan liefst met een heel simpele quick and dirty 1-bit ADC gemaakt uit standaard onderdelen.

En dat blijkt te kunnen!

M’n adc is geen echte adc, er is geen kloksignaal en de “charge injector” is een simpel RC netwerkje. Maar het werkt. Min of meer.

Geluidskwaliteit is zoals te verwachten viel beroerd, maar spraak is net aan verstaanbaar. (Als je geen idee hebt wat er gezegd wordt versta je het waarschijnlijk niet – als praktisch communicatiemiddel is het dus niet geschikt. Maar als experiment erg leuk.)

Goed, dat vraagt natuurlijk om schema’s, foto’s en filmpjes.

1bitadc schema
Het schema

Ik gebruik een LM358, 2x1k,2x47k,1x470k weerstanden, 1n en 100n condensatortjes, een microfoontje en een 433Mhz zendmodule. Aan de ontvangende kant: ontvangstmodule,1k,1n,piezospeaker.

1bitadc breadbord foto 1
Opstelling op breadboard

Vooraan de ontvanger, achteraan de zender.

Hier werkt de zender met een microfoontje. Maar dan hoort m’n camera me natuurlijk ook direct praten, zonder al die draadloze rommel ertussendoor. Dus heb ik een 2e test gedaan met een opname afgespeeld vanaf m’n pocketpc.

1bitadc breadbord foto 2
De zenderkant, nu met audiosignaal uit m’n pocketpc.

Filmpjes (Youtube)

Dit is een filmpje van de eerste test. Ik zeg “Dit is een spraakverstaanbaarheidstest”, en test later nog van een wat langere afstand. Tussen de spraak door hoor je alle andere rommel op de 433Mhz band. Deze test is met het microfoontje.

Dit is een filmpje van de 2e test. Ik zeg “if I did not want to repeat this test for Dutch and English I would have said: gratis T-shirts in the shop” Bij deze test speel ik de audio af vanaf m’n ipaq.

Het zou mogelijk beter werken met een echte 1 bits adc ipv dit quick and dirty ding. Misschien valt ook de functionaliteit van het quick and dirty ding nog uit te breiden.
Mocht iemand dat doen hoor ik er graag van 🙂

Repair companies are completely right they don’t repair on this level of detail, but swap an entire board instead. Much easy-er.  But I don’t have spare boards lying around and I like a challenge, so…

A friend of mine had a defective digital camera, someone forced the sd card in the wrong way, with bent contacts as a result. His camera now refused to read or write the card. Reseating the card didn’t help. Taking the camera apart and bending those contacts back to their original shape did help.

After removing ~20 tiny little screws the camera looks like this:

camera open

Might look terrifying because of all those little ribbon cable flex PCB’s, but I was able to put it all back together (I’ve done this sort of thing before).

O, and a warning for those that want to attempt this: Every camera with a flash contains a high voltage capacitor that probably is still charged. Discharge this capacitor before doing further work on the camera! (Or just don’t try this at home). In the picture above it is the big cap labelled “photo-flash”. It was charged to 140V.

sd kaart slot

This is the removed SD card slot. Instead of replacing the SD card slot, I opened it up. It contains 2 little springs (held on pins) and a tiny little metal bar, that together with the plastic sled forms the mechanism that allows you to push on the sd card to pop it out. Those tiny parts can be seen in the top half of the picture.

sdslot_detailIn this detailed picture the bent pins can be seen. The second one from the top I already bent back, the one on the bottom broke when bending it to its original shape. So I had to either replace the entire SD card slot (Might be hard to find one with the exact same footprint, not to mention the mess de-soldering it would give on the PCB, with all these tiny components nearby), or find a clever solution.

So, I replaced the bent pin with a pin from a female pinheader connector, cut and bent to shape and soldered to the remains of the broken pin.

sdslot_fix

After re-assembling everything, the camera still refused the SD card. However, this time reseating the card helped and it could access the card again.

Parts cost: Near zero.
Labour: ~ 5 hours. Yes, that’s why repair companies can’t do this.

If I had to do this again it would cost less time, because now I know where all those hidden screws are. Still, it would take too much time if I had to do this commercially. But I repair for fun, to prevent waste and for the challenge of getting something broken to work again. This certainly was a challenge. Not on the intellectual electronic level, but on the fine mechanical skill level. And it was rewarding to get this camera to read (and write) its card again.

Omdat ik m’n website zowat nooit bijwerk heb ik nu ook een blog, om dat eventueel wat vaker bij te werken. Niet gezegd dat ik dat ook doe natuurlijk…

Ik ben van plan hier wat elektronicadingetjes te schrijven voor degenen die daarin geïnteresseerd zijn. Lopende projectjes, losse flarden, etc. in een wat losser verband dan m’n site. Daar kun je ook op reageren: vragen stellen, becommentariëren, discussiëren, wat op m’n site niet kon.

VFD test

Alvast een kleine preview van het VFD display van m ‘n L/C ESR meter. Het is de welbekende IV-18 en op de foto krijgt deze voeding uit m’n labvoeding om alle segmenten te doen oplichten.

In de L/C/ ESR meter wordt dit VFD aangestuurd met losse transistoren (34 stuks maar liefst), en krijgt het voeding uit een simpel 3-transistor SMPSje (Aangepast van een ontwerp van Roman Black , de 3e transistor vervangt de zener). De aansturing komt uit een atmega328 via een stel 4094 schuifregisters.

Meer over dit project in een volgende post.