Na de I2C tape reader gezien te hebben op hackaday dacht ik “Ik heb toch nog ergens een I2C 7-segments display liggen?” en “Kan ik daar niet iets soortgelijks mee? Misschien zelfs gewoon met schakelaartjes? Zou ik er iets HELLO WORLD-achtigs op kunnen zetten?”

En ja, dat kan. Omdat het maar 4 displays zijn wordt het “HELO” in plaats van “HELLO WORLD”, maar toch.

Het display dat ik gebruik is een TM1637-gebaseerd 7-segments-display. [datasheet]. Het doet geen “echte” I2C omdat het geen adressering kent. Het TM1637 IC kan 6 displays sturen en een toetsenbordmatrix uitlezen, het printje dat ik gebruik heeft maar 4 displays.

Ik debounce de schakelaars met een RC netwerkje, met de LED kan ik de ACK zien. Desondanks zit ik er wel eens een bit naast en stuur ik iets anders dan ik in gedachten heb naar het display. Daarom staat er niet direct “HELO” maar corrigeer ik nog wat. Het stukje “initialisatie” heb ik uit het filmpje geknipt: je ziet dan nog niets gebeuren op het display. Ook zat ik ondanks een spiekbriefje met de bedoelde datasequentie best even te knoeien. Dus wie het na wil doen zou ik adviseren om comfortabele(r) schakelaartjes te gebruiken, maar het is best grappig om iets dat helemaal niet bedoeld is om met de hand aan te sturen, met de hand aan te sturen.

Ik maak ook wel eens dingen buiten het technische vlak. Zoals bijvoorbeeld deze marmelade van kumquat, mandarijn, en appel:

De kumquats zaten in het biologische groente- en fruitpakket van Kievit. (De mandarijnen en appel overigens ook.)

Kumquat is een klein citrusvruchtje dat je eet je met schil en al. De schil is zoet, het vruchtvlees wat zuurder. De smaak is uiteraard citrus-achtig fris, maar warmer en zoeter dan citroen, meer neigend naar sinaasappel of mandarijn maar daarmee niet goed vergelijkbaar. Anders dan ander citrusfruit. Basicly: je moet het proeven.

Om los op te eten vind ik ze vrij sterk. Wel lekker, maar ik eet er dan maar een paar. En we hadden er “veel”, dus maakte ik er marmelade van:

200 gram kumquats (In plakjes, met schil, zonder pitten), 1 geschilde appel (in kleine blokjes, zonder klokhuis), 2 mandarijnen (Geschild, partjes in kleine blokjes, zonder pitten). Scheut water om het goed te kunnen opkoken. Wegen wat het in totaal weegt (Ongeveer 500 gram in mijn geval) en geleisuiker volgens aanwijzingen op de verpakking toevoegen in de hoeveelheid die bij dat gewicht aan fruit hoort (ongeveer 200 gram “geleisuiker speciaal”). Enkele minuten (5?) koken tot het fruit een beetje zacht begint te worden. Heet in schone glazen potjes gieten, deksel er op, omkeren, en af laten koelen, spiek bij een jam-recept hoe dat werkt. In theorie is het dan een jaar houdbaar, in de praktijk was het eerste (kleinste) potje binnen 2 weken leeggegeten.

De marmelade is sterk citrusachtig (maar niet tè), heeft niet het “bittertje” dat sinaasappel marmelade heeft (ook lekker), en ik vind de combinatie met mandarijn en appel zeer geslaagd.

Maar ik ben uiteraard bevooroordeeld, want ik heb het zelf gemaakt, en alleen al daardoor is het veel lekkerder dan kant-en-klare jams 🙂

Bij het printen van de jongleerballen trad een vervelend probleem op: Tegen het einde van de print verschoven de lagen in de Y-as (bed).

Steeds bij het begin van de honingraat-infill verschoof de print. Enkele keren dacht ik dit opgelost te hebben, maar bleek het toch weer ergens anders aan te liggen. Elke keer leverde dit wel een verbetering van de printer op, maar uiteindelijk draaide het uit op “groot onderhoud” om alle mogelijke problemen uit te sluiten.

Voor een ander wellicht ook nog nuttige bijvangst van dat onderhoud is deze test gcode om laagverschuiving te vinden zonder (al te veel) filament te verspillen.

Het onderhoud bestond uit het vervangen van diverse PLA onderdelen van de printer die van ouderdom begonnen af te breken door nieuwe uit PETG. PLA is niet alleen “biologisch afbreekbaar”, het breekt ook wel eens gewoon af. (Tussen aanhalingstekens, want ik wil het niet in mijn compost)

Zo is onder anderen veel speling in de Y-lagerhouders ontstaan. Ook op andere plekken was veel speling. En bij afstellen na het vervangen, ging iets mis waardoor de kop op het bed crashte. Daarna konden er nòg meer gebroken onderdelen worden vervangen, o.a. de X-as stangen braken door hun blokjes en de glasplaat van het bed brak. Op dat moment veranderde klein onderhoud in doe-het-nu-maar-gelijk-goed groot onderhoud (Inclusief een nieuw glasplaatje).

Alle (af)gebroken onderdelen zijn vervangen. Een deel ervan is nog geprint op de eerste printer(s) van de MakerSpace, en heeft het dus aardig lang uitgehouden, ongeveer sinds 2013. Een ander deel was eerder vervangen.

Verder heb ik de lagers van de X en Y idler vervangen. De nieuwe lagers zijn het type met flens, zodat de belt er niet meer af loopt.

De oude lagers waren versleten. Ze waren er niet allemaal even slecht aan toe, maar over het algemeen zat er veel (zijdelingse) speling in, en 1 van de Y-idler lagers liep op enig punt dusdanig stroef dat ook dat wel eens voor verschoven lagen zou kunnen zorgen. Van 1 lager draaide zelfs de zijkant mee, en ze maakten allemaal flink meer geluid dan nieuwe lagers.

de zijkant hoort niet mee te draaien, dit lager is stuk.

Eén van de lineaire lagers op de X-as maakte een krassend geluid en in de as was een groef gesleten. Deze as en dit lager heb ik ook vervangen, de andere lineaire lagers heb ik laten zitten.

De Y-Idler heb ik vervangen door een verbeterd type, waarbij er wel opgelet moet worden dat het boutje niet tegen de belt aan geschroefd wordt. In onderstaande foto is dat te zien, dit is verholpen door de belt wat op te schuiven in de bevestigingen op het bed, zodat de lus kleiner werd. Ook hier: lagers met flens.

nieuwe Y-idler

Als ik dan toch onderhoud doe, heb ik gelijk de bevestiging van de Z-moeren verbeterd. Op de foto’s hieronder een “voor en na”, waarbij ik stiekem 2 verschillende printers heb gebruikt voor de foto 🙂 (En de lagers met flens nog niet geplaatst zijn).

Verder heb ik een object-koel-fan gemonteerd: De fanmount uit het ontwerp van de mendel90 is namelijk niet te combineren met een E3D (of kloon) all-metal hotend. Met wat stukjes mecano en een ventilatortje is daar prima een mouw aan te passen.

mecano fan bevestinging
Mecano Fan bevestiging

De object koel fan komt dan op de fan-aansluiting, waardoor er voor de fan op het hot-end, die permanent moet draaien, een extra draadje nodig is. Dus daarvoor een extra draadje gelegd, met connector zodat de kop wisselbaar blijft.

Zo zien beide printers er nu uit

En de printer werkt nu weer fantastisch 🙂 Onder andere de jongleerbal behuizingen zijn er op geprint. Sterker nog, ook de 2e printer die nog grotendeels uit rood PLA bestaat, werkt fantastisch. Deze is gebruikt om de PETG onderdelen te printen, en heeft ook nieuwe lagers etc. gekregen. Binnenkort zijn waarschijnlijk de PLA onderdelen daarvan aan de beurt.

1 printer heeft (momenteel) een 0.4 mm nozzle, de andere 0.6 mm. Uiteraard zijn nozzles verwisselbaar. 0.6 mm print sneller, en omdat de aanhechting van laag-naar-laag het zwakke punt blijft en er minder (en dikkere) lagen zijn, heb ik het idee dat het ook steviger is. Natuurlijk wel “lagere resolutie”, maar prima geschikt voor de PETG onderdelen van de printer zelf en bijvoorbeeld ventilatie-hendeltjes of ander mechanisch spul.