Author: Lucas

Waar bij Casper en Hobbes alles mogelijk is met kartonnen dozen, door er op te schrijven wat het is, maakte ik er een sjoelteller mee. Of eigenlijk, met 1 van de schipholdisplays (Displays, afkomstig van de luchtverkeersleiding, die zijn afgedankt en bij de MakerSpace terechtkwamen).

Voor dit type display heb ik een Arduino bibliotheek gemaakt zodat het makkelijk aan te sturen is: TCC 7003 display assembly arduino bibliotheek.

De teller werkt met reflectiesensors boven de poortjes waar de stenen onderdoor schuiven. Eventuele mis-tellingen kunnen gecorrigeerd worden met de knoppen bovenop. Ook kan de telling gereset worden voor de volgende speler/ronde (Er wordt niet per speler een score bijgehouden).

Sjoelen blijkt een wikipediapagina in het Koreaans te hebben. Ik kan die pagina niet lezen, maar wel de foto’s zien. Afgaande op die foto’s lijkt in Korea competitief gesjoeld te worden met elektronische telling. Dat vond ik een leuke ontdekking.

afbeelding van Koreaanse sjoelbak, afkomstig van https://ko.wikipedia.org/wiki/슐런#/media/파일:전자슐런_경기용.jpg
Afbeelding van https://ko.wikipedia.org/wiki/슐런#/media/파일:전자슐런_경기용.jpg

Enige tijd geleden (nov. 2021, als ik in de metadata van de foto spiek) heb ik een tulpje gelast, in een spontane samenwerking met Millie, bekend van de leuke recycledieren.

Ik moet het nog een keertje verven, dus ik heb het niet in de tuin laten staan, maar zet het wel op mijn blog. Ik voel me namelijk eigenlijk helemaal niet zo thuis in de metaalbewerking: de herrie van een haakse slijper is mijn ding niet, zelfs niet met hele goeie oordoppen. Dus voor wie me kent is het misschien wel grappig om te zien dat ik het voor een keer toch wel leuk vond juist wat met metaalbewerking te doen.

Ik vind dergelijke metaal-kunst wel wat hebben. Zo’n tulpje is voor mij als “niet-metaaltovenaar” nog haalbaar (Met wat hulp), maar ingewikkelde sculpturen kan ik alleen naar kijken. Met bewondering, dat wel.

Voor wie wil kijken of m’n lasjes een beetje ergens op lijken nog de onderstaande foto’s. Waarbij ik wel eerlijk moet toegeven dat ik eerder, bij andere gelegenheden, ook al wat pogingen tot lassen had ondernomen. Ik heb eerder MIG gelast bij een goede vriend thuis en bij de Makerspace, en in de ‘space ook 1x TIG mogen proberen.

Van die 2 vond ik TIG meer lijken op solderen zoals electronica gesoldeerd wordt, omdat je verhit en dan draad toevoegt. Dat ‘voelt voor mij natuurlijker’ dan MIG waarbij de draad door het lasapparaat automatisch wordt aangevoerd en je dus niet voelt hoeveel en wanneer.

Ik zal me niet aan klimreken of onderzeeërs wagen, maar dit tulpje zal niet spontaan uit elkaar vallen. (Een echte tulp komt wel het jaar daarna weer op, dus wint het daarmee alsnog, maar dat vertel ik er gewoon niet bij)

In deze blogpost laat ik zien hoe ik mijn filament droog bewaar en hoe droog dat dan wel ongeveer is.

Het gaat uiteraard om filament voor de 3D printer. Ik bewaar dat met silicagel en ik heb er een humidity indicator kaartje bij gedaan. Want een vochtvreter is op gegeven moment verzadigd, en het is handig om dat ergens aan te kunnen zien.

Dit soort indicatorkaartjes kleurt roze of blauw al naar gelang de (lucht)vochtigheid. Blauw duid droog aan. Ze worden gebruikt in verpakkingen van halfgeleiders, maar omdat ze ook weer blauw kleuren als ze roze zijn geweest zijn ze herbruikbaar voor b.v. 3d printer filament.

Ik heb geprobeerd het drogen van een indicator in een timelapse te vangen. Initieel is de indicator roze: hij heeft in niet-gedroogde lucht gelegen. (Ongedroogde lucht – ongebakken lucht – rauwe lucht ?). De indicator zit samen met een vochtvreter in een afgesloten zak, droogt uit, en wordt blauwer. Ter vergelijking ligt er eenzelfde indicator open naast. Een horloge geeft het verstrijken van de tijd aan. Aan het eind haal ik de indicator uit de zak met de vochtvreter en kleurt de indicator terug roze.

Een hygrometer van een draadloos weerstation bij het filament opbergen om de luchtvochtigheid te meten kan natuurlijk ook en is wellicht zelfs ‘beter’, maar zo’n vochtigheids-indicator-kaartje vind ik een leuke low-tech oplossing.

In plaats van met losse zakjes silicagel en een oven in de weer te gaan gebruik ik een luchtdrogertje waar silicagel en een verwarmingselement in zitten: een vierkante plastic pinguin. Op de foto’s zie je ‘m bovenop de stapel filamentrollen liggen.

Als de vierkante plastic pinguin verzadigd is, sluit ik ‘m aan en bakt ‘ie zichzelf droog. De rest van de tijd heeft ‘ie geen netstroom nodig. Het door de marketeers beoogde doel is het drooghouden van auto- caravan- boot-interieurs. Ik betwijfel of het dergelijk grote ruimtes droog kan houden (zeker als er echt ergens een lek in zit), maar voor filament werkt het uitstekend.

Om ervoor te zorgen dat de vochtvreter niet steeds vers uit de lucht aangevoerd vocht moet vreten, zat alles in een goed sluitende (ziplock) plastic zak. Of 2 over elkaar, want je prikt er altijd per ongeluk lekjes in.

Tegenwoordig gebruik ik een zwarte kunststof ton voor mijn filament. Het is eigenlijk een voerton, dat vermeld ik er even bij want als je gaat zoeken naar “een ton, zwart” dan vind je anders wellicht niet de juiste soort ton. Van belang is vooral dat de deksel goed sluit en dat er een-of-andere dichtingsring in zit.

Ik heb deze ton gekregen om mijn filament in op te bergen. Ik krijg anders nooit een ton, dus dat was leuk.

Als je geen ton hebt om je filament in op te bergen, kun je ‘m mogelijk vervangen met een kunststof vat, bak, of een voldoende grote verfmengemmer. (Sommige bouwmarkten met een verfmengservice verkopen ook de lege emmers waar muurverf in gaat, zonder verf). Eigenlijk is de enige eis een voldoende grootte en een voldoende grote deksel die goed sluit. (Dat zijn dus stiekem 3 eisen!)

Kort samengevat mijn tips om filament droog te bewaren: Goed afgesloten, met een vochtvreter erbij, en iets dat de luchtvochtigheid meet. Volgevreten vochtvreter voldoende vaak vervangen, danwel drogen.

Zo houd ik dus mijn filament droog. En zo droog houd ik mijn filament.